طراحی باغ موزه موسیقی شهر اصفهان با هدف ارتقا تعاملات شهروندان و هنرمندان

موسیقی به عنوان یکی از قدیمی ترین و تاثیرگذارترین هنرهای بشری نقش مهمی در فرهنگ ها و تمدن های مختلف داشته است. این هنر ترکیبی از صدا و سکوت است که با ایجاد ارتباطی احساسی و عمیق میان انسان ها تاریخ و هویت ملتها را منعکس می کند. در ایران نیز موسیقی سنتی به عنوان بخشی از هویت فرهنگی و ملی همواره جایگاهی ویژه داشته و در طی قرون یکی از مهم ترین واسطه های انتقال اندیشه ها، احساسات و ارزش های جامعه ایرانی بوده است. با این حال، در عصر حاضر به ویژه در شهرهای بزرگ با تغییر سبک زندگی و تحولات اجتماعی ارتباط میان جامعه و موسیقی سنتی کمرنگ تر شده و نسل جوان کمتر به این هنر غنی توجه نشان می دهند. موزه های تهران و اصفهان هر دو در خانه های تاریخی تاسیس شده اند. در موزه تهران تغییراتی در طرح فضاهای داخلی این خانه صورت گرفته که سیرکولاسیون حرکتی و منظر زیبایی برای بازدیدکنندگان به وجود آورده و تبعا جذابیت بازدید از این موزه را دو چندان می کند. در موزه موسیقی اصفهان این تغییر در فضای حیاط انجام شده. جاذبه ای که بیش از پیش در این موزه جلب توجه می کند در دسترس بودن سازها و پخش موسیقی زنده است. در این پژوهش سعی شده تا با نگاهی کلی به خصوصیات معماری موزه های موسیقی در ایران و جهان جایگاه سیرکولاسیون، دید و منظر و کانسپت معماری در موزه های موسیقی تهران و اصفهان مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد. پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی و رویکرد توصیفی تحلیلی به تحلیل عناصر مشترک میان معماری ایرانی، موسیقی سنتی و هندسه باغ ایرانی پرداخته است. این بررسی از طریق مطالعات کتابخانه ای و بهره گیری از مقالات داخلی و بین المللی صورت گرفته است. این پژوهش بر آن است تا با طراحی یک باغ موزه موسیقی در شهر اصفهان به بازتعریف نقش موسیقی سنتی در جامعه امروز بپردازد.

کلیدواژه ها:

باغ موزه ، گیاهان دارویی ، هنرهای معاصر ، شهر اصفهان ، تهران