نقش فناوریهای تحول آفرین در ارتقای تاب آوری و زیست پذیری شهرهای تاریخی مطالعه موردی کلانشهر تهران

فناوریهای تحول آفرین نقش کلیدی در ارتقای تاب آوری و زیست پذیری شهرهای تاریخی ایفا می کنند. این فناوریها شامل سیستم های پایش هوشمند برای شناسایی خطرات احتمالی مانند زلزله یا سیل و ابزارهای دیجیتال برای مدیریت بهینه منابع (آب، انرژی و ترافیک) هستند. همچنین استفاده از مصالح ساختمانی نوین و پایدار با قابلیت بازسازی سریع در برابر بلایای طبیعی و همچنین به کارگیری فناوری های اطلاعاتی برای مستندسازی مرمت و حفاظت از میراث فرهنگی به حفظ هویت و افزایش قابلیت بقای این شهرها کمک شایانی می کند. به کارگیری این نوآوری ها ضمن حفظ اصالت، تاریخی شهرهای باستانی را برای مواجهه با چالش های آینده و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان آماده می سازد. هدف پژوهش حاضر نقش فناوری های تحول آفرین در ارتقای تاب و زیست پذیری شهرهای تاریخی (مطالعه موردی کلانشهر تهران) می باشد. در این پژوهش از مدل ISM استفاده شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی - نظری و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است. اطلاعات و داده های مورد نیاز از طریق روش کتابخانه ای و میدانی جمع آوری شده است. شهرهای تاریخی به دلیل فرسودگی بافت ها، تراکم جمعیت و آسیب پذیری در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی نیازمند رویکردهای نوین مدیریتی و فناورانه هستند. در این مطالعه با استفاده از مدل مدلسازی ساختاری تفسیری (ISM)، روابط میان عوامل و فناوری های موثر در افزایش تاب آوری و بهبود شرایط زیست پذیری شناسایی و سطح بندی شده است. نتایج نشان می دهد که به کارگیری فناوری هایی مانند سیستم های هوشمند شهری، پایش دیجیتال زیرساخت ها، مدیریت داده های شهری و فناوری های نوین در حفاظت از میراث فرهنگی می تواند نقش مهمی در کاهش آسیب پذیری، افزایش کارایی مدیریت شهری و بهبود کیفیت زندگی در بافت های تاریخی تهران داشته باشد. بنابراین، استفاده هدفمند از فناوری های تحول آفرین می تواند زمینه ساز توسعه پایدار و حفظ هویت تاریخی این کلانشهر باشد.

کلیدواژه ها:

فناوریهای تحول آفرین ، تاب آوری و زیست پذیری ، تاریخی ، کلانشهر تهران ، مدل ISM