بررسی تاثیر به کارگیری روشهای تدریس فعال (مانند یادگیری معکوس) بر میزان یادگیری مفاهیم درسی

روش های تدریس فعال با تغییر جایگاه دانش آموز از دریافت کننده منفعل اطلاعات به مشارکت کننده در فرایند ساخت دانش، از مهم ترین رویکردهای بهبود کیفیت یادگیری در مدرسه به شمار می آیند. یادگیری معکوس نیز به عنوان یکی از الگوهای برجسته آموزش فعال، ارائه اولیه محتوا را به زمان پیش از کلاس منتقل می کند و فرصت کلاس را به بحث، حل مسئله، تمرین، بازخورد و رفع بدفهمی های مفهومی اختصاص می دهد. هدف این مقاله، بررسی تاثیر روش های تدریس فعال، به ویژه یادگیری معکوس، بر میزان یادگیری و تعمیق مفاهیم درسی دانش آموزان است. یافته ها نشان می دهد این روش ها از طریق افزایش درگیری شناختی، تقویت تعامل معلم و دانش آموز، گسترش یادگیری همیارانه، فراهم سازی بازخورد فوری و ارتقای انگیزش درونی، می توانند یادگیری را از سطح حفظ و بازگویی به سطح فهم، تحلیل و کاربرد مفاهیم ارتقا دهند. پژوهش های انجام شده در درس های علوم تجربی و علوم اجتماعی نیز از اثربخشی یادگیری معکوس بر یادگیری مفهومی حکایت دارند. با وجود این، تحقق نتایج مطلوب به عواملی مانند کیفیت محتوای پیشاکلاسی، مهارت معلم در طراحی فعالیت، آمادگی دانش آموز برای یادگیری مستقل، دسترسی عادلانه به فناوری و حمایت خانواده و مدرسه وابسته است. در مجموع، روش های تدریس فعال در صورت اجرای هدفمند و متناسب با شرایط مدرسه، می توانند زمینه یادگیری عمیق، پایدار و معنادار مفاهیم درسی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، یادگیری معکوس ، یادگیری مفهومی ، مشارکت تحصیلی ، طراحی آموزشی ، دانش آموز