بررسی نقش انگیزه و هوش هیجانی در بهبود فرایند آموزش و پرورش در ایران: چالش ها، فرصت ها و راهبردهای نوین

انگیزه و هوش هیجانی از مهم ترین عوامل غیرشناختی موثر بر کیفیت یادگیری، مشارکت تحصیلی، سازگاری دانش آموزان و اثربخشی فرایند آموزش و پرورش محسوب می شوند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش انگیزه و هوش هیجانی در فرایند آموزش و پرورش ایران و تبیین چگونگی تاثیر متقابل این دو سازه بر یادگیری، عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد مروری و تحلیلی انجام شده و با استفاده از یافته های پژوهش های ایرانی و خارجی، ابعاد مختلف موضوع مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که انگیزه تحصیلی می تواند از طریق افزایش تلاش، استمرار، مشارکت فعال و هدفمندی دانش آموزان، زمینه یادگیری موثرتر را فراهم کند. از سوی دیگر، هوش هیجانی با توانایی شناخت و تنظیم هیجان ها، همدلی، برقراری روابط سازنده و مدیریت فشارهای تحصیلی ارتباط دارد. شواهد پژوهشی خارجی نیز وجود رابطه مثبت میان هوش هیجانی و عملکرد تحصیلی را تایید کرده اند و فراتحلیل های گسترده نشان داده اند که هوش هیجانی می تواند بخشی از تفاوت های عملکرد تحصیلی را تبیین کند. ([PubMed][۱]) در ایران نیز مطالعات انجام شده، از ارتباط هوش هیجانی با انگیزش تحصیلی، عملکرد و خودکارآمدی دانش آموزان حمایت می کنند. ([Directory of Open Access Journals][۲]) بر اساس یافته ها، توجه هم زمان به انگیزه و هوش هیجانی در سیاست گذاری آموزشی، برنامه درسی، تربیت معلم و محیط مدرسه می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و پرورش کمک کند.

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی ، هوش هیجانی ، آموزش و پرورش ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان