بررسی نگرش ها، تجربیات و پیامدهای تاثیر هوش مصنوعی در بهداشت، آموزش و پرورش و دانشگاه ها

هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک عامل تحول آفرین در ابعاد مختلف زندگی فردی و اجتماعی، تاثیرات عمیقی بر حوزه های کلیدی نظیر اشتغال و آموزش و پرورش دارد. پذیرش و به کارگیری موثر این فناوری ها به شدت وابسته به درک و نگرش های عمومی است. با وجود اهمیت این موضوع، اطلاعات جامع و به روز در سطح ملی درباره چگونگی درک، تجربه و هدف استفاده مردم از AI محدود است. AI به طور خاص پتانسیل تغییرات بنیادین در فعالیت های دانشگاهی، از جمله تحقیق، تدریس و خدمات آموزشی را دارد که پیامدهای عمیقی برای علوم، جامعه، یادگیری و سرمایه اجتماعی به همراه خواهد داشت. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این شکاف های تحقیقاتی، دو رویکرد مکمل را ترکیب می کند: نخست، نتایج یک مطالعه پیمایشی مقطعی بر روی ۷۹۸ کاربر ایرانی برای بررسی نگرش ها، تجربیات و اهداف استفاده عمومی نسبت به AI در حوزه های اشتغال، بهداشت و درمان، آموزش و پرورش و دانشگاه؛ و دوم، یک چارچوب مفهومی برای تحلیل تاثیر AI بر آینده فعالیت آموزشی و دانشگاهی در ابعاد فضا، زمان و وظیفه ارائه می دهد. یافته های مطالعه پیمایشی نشان می دهد که پاسخ دهندگان به طور کلی، به ویژه در حوزه آموزش و پرورش، نگرش های نسبتا مثبتی نسبت به AI دارند. با این حال، تجربه دست اول آن ها با کاربردهای خاص AI و هدف استفاده آتی نسبتا پایین بود. تفاوت های جمعیتی در نگرش ها و تجربیات جزئی بود. تحلیل ها نشان می دهند که AI پیامدهای قابل توجهی برای کیفیت علوم، خدمات بهداشت و درمان، ساختار جامعه دانشگاهی، فرآیندهای یادگیری و سرمایه اجتماعی به همراه دارد. در مجموع، این پژوهش شکاف میان نگرش های مثبت عمومی و تجربه محدود با AI را برجسته می سازد و همزمان پتانسیل ها و چالش های عمیق AI برای آینده فعالیت پزشکان، فرهنگیان و دانشگاهیان را تبیین می نماید. یافته ها بر اهمیت افزایش آگاهی عمومی، توسعه چارچوب های اخلاقی و قانونی مناسب و آماده سازی جوامع، به ویژه جامعه علمی در ایران، برای پذیرش مسئولانه و موثر AI تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

اشتغال ، آموزش و پرورش ، تجربیات ، نگرش عمومی ، هوش مصنوعی