تحلیل دو مرحله ای کارایی فردی دانش آموزان در آموزش ریاضی: کاربرد مدل BCC و بررسی عوامل محیطی با رویکرد همبستگی

در این پژوهش، کارایی فردی دانش آموزان در درس ریاضی با استفاده از مدل BCC ورودی محور تحلیل پوششی داده ها ارزیابی شد. داده ها از مجموعه معتبر عملکرد دانش آموزان پرتغال استخراج گردید و شامل ۳۵۷ مشاهده بود. ورودی ها عبارت بودند از زمان مطالعه هفتگی، تعداد غیبت ها، تعداد شکست های قبلی، زمان رفت وآمد به مدرسه و اندازه خانواده و خروجی، نمره نهایی درس ریاضی دوره دوم در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد میانگین کارایی در سطح متوسطی قرار دارد و تعداد محدودی از دانش آموزان کارا تشخیص داده شدند. در مرحله دوم، رابطه امتیاز کارایی با عوامل محیطی شامل نمره دوره اول، حمایت آموزشی مدرسه، محل سکونت، جنسیت، حمایت آموزشی خانواده، وضعیت زندگی والدین و زمان آزاد بعد از مدرسه با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن بررسی گردید. یافته ها حاکی از آن است که نمره دوره اول قوی ترین رابطه مثبت و معنادار را با کارایی دارد. همچنین سکونت شهری، جنسیت مذکر و تمایل به ادامه تحصیل در دانشگاه رابطه مثبت معنادار نشان دادند. دریافت حمایت آموزشی اضافی از مدرسه رابطه منفی معنادار با کارایی داشت، در حالی که سایر عوامل مانند حمایت خانواده، وضعیت زندگی والدین و زمان آزاد بعد از مدرسه تاثیر معناداری نشان ندادند. این مطالعه نشان می دهد که کارایی فردی دانش آموزان در آموزش ریاضی تحت تاثیر ترکیبی از عوامل آموزشی و محیطی قرار دارد و نتایج می تواند مبنایی برای سیاست گذاری و مداخلات آموزشی هدفمند باشد.

کلیدواژه ها:

تحلیل پوششی داده ها ، مدل BCC ، کارایی فردی ، آموزش ریاضی ، همبستگی اسپیرمن با عوامل محیطی