از واقع نمایی تا کفایت برای تصمیم: ارزیابی ادعاهای عملکردی دوقلوهای دیجیتال

دوقلوهای دیجیتال معمولا با وعده تصمیم بهتر و بهبود عملکرد عرضه می شوند؛ وعده ای که بر بازنمایی دیجیتال به روز و قابل اتکا از همتای فیزیکی تکیه دارد. مقاله حاضر استدلال می کند اتکای صرف به واقع نمایی برای ارزیابی ادعاهای عملکردی دوقلوهای دیجیتال کافی نیست، زیرا واقع نمایی در عمل محصول داده سازی، استانداردسازی و قیود زیرساختی است و در نتیجه گزینشی و وابسته به بستر است. در این مقاله با تکیه بر ریسک استقرایی و نقش ارزش ها نشان می دهیم تعیین کفایت شواهد برای اتکا به خروجی دوقلو ناگزیر به پیامدهای خطا و داوری های ارزش بار گره می خورد. بر این مبنا، معیار کفایت برای تصمیم را به عنوان معیاری تصمیم محور ارزیابی پیشنهاد می کنیم و آن را به پنج مولفه عملیاتی تفکیک می نماییم: شفافیت هدف، حدود کاربرد، شواهد پشتیبان، حساسیت و استحکام، و پاسخگویی و بازبینی پذیری. سپس این مولفه ها را در قالب یک پروتکل صورت بندی می کنیم که مستندسازی داده و مدل و ممیزی سراسری را برای ارزیابی، پایش و اصلاح یا توقف ادعاهای عملکردی به هم پیوند می دهد. این چارچوب می تواند به عنوان لایه ای پیشینی در کنار روش های کمی ارزیابی کارایی به کار رود.

کلیدواژه ها:

دوقلوی دیجیتال ، ادعای عملکردی ، واقع نمایی ، ریسک استقرایی ، کفایت برای تصمیم