مدلسازی مفهومی استقرار نوآوری باز در استارتاپ ها با رویکرد سیستمی

هدف این پژوهش، طراحی و تبیین یک مدل مفهومی یکپارچه با رویکرد سیستمی برای استقرار نوآوری باز در استارتاپ ها است. با وجود گسترش ادبیات نوآوری باز، دانش موجود پراکنده بوده و فاقد چارچوبی سیستمی برای تحلیل تعاملات میان عوامل موثر، چالش ها و پیامدهای این فرآیند است. این پژوهش از نوع توسعه ای–مفهومی بوده و با استفاده از روش سنتز نظام مند ادبیات، مولفه های کلیدی استخراج و در قالب یک مدل پارادایمی یکپارچه تلفیق شده اند. یافته ها نشان می دهد استقرار نوآوری باز در استارتاپ ها یک فرآیند غیرخطی و مبتنی بر تعاملات پویا است که از سه جزء اصلی تشکیل می شود: (۱) عوامل زمینه ای و راهبردی شامل رهبری، فرهنگ سازمانی، ظرفیت جذب و اکوسیستم حمایتی؛ (۲) چالش های مداخله گر نظیر مدیریت مالکیت فکری، انتخاب شریک مناسب و مقاومت فرهنگی؛ و (۳) پیامدهای دوگانه شامل رشد، مشروعیت و جذب سرمایه از یک سو و ریسک از دست دادن کنترل فناوری از سوی دیگر. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد موفقیت در نوآوری باز مستلزم گذار از مدیریت پروژه محور به معماری سیستمی و مدیریت همزمان تعاملات میان اجزای اکوسیستم نوآوری است.

کلیدواژه ها:

نوآوری باز ، استارتاپ ، نگرش سیستمی ، عوامل موثر ، چالش ها ، مدل مفهومی