بررسی کارایی واحدهای تصمیم گیری در شرکت های انرژی تجدیدپذیر با استفاده از تحلیل پوششی داده ها در محیط عدم قطعیت بازه ای

ارزیابی کارایی شرکت های فعال در انرژی های تجدیدپذیر با توجه به نوسانات ذاتی داده ها (تابش خورشید، سرعت باد، و شرایط بازار) نیازمند مدلی است که عدم قطعیت را به طور صریح لحاظ کند. در این پژوهش، برای کارایی نسبی واحدهای تصمیم گیری، از تحلیل پوششی داده ها در محیط بازه ای مبتنی بر مدل CCR استفاده می شود که در آن ورودی ها و خروجی ها به صورت بازه های 𝐿, 𝑈 تعریف شده اند. چارچوب پیشنهادی با صورت بندی دو مسئله خطی بدبینانه/خوش بینانه بازه کارایی 𝜃 𝑚𝑖𝑛, 𝜃 𝑚𝑎𝑥 هر واحد را محاسبه کرده و شاخص میانگین θ برای رتبه بندی ارائه می کند. مطالعه موردی بر پنج شرکت / نیروگاه خورشیدی و بادی در ایران نشان می دهد که لحاظ عدم قطعیت، پراکندگی نتایج را کاهش داده و تمایز معنادارتری میان واحدهای کارا و ناکارا ایجاد می کند. یافته ها تایید می کند که واحدهای بادی، به واسطه فاکتور ظرفیت بالاتر، عموما کارایی میانگین بیشتری نسبت به واحدهای خورشیدی دارند. با این حال در سناریوهای هزینه ای متفاوت یا بهبود بهره برداری، فاصله کارایی کاهش می یابد. این نتایج به سیاست گذاران و مدیران کمک می کند تا با رویکردی محافظه کارانه/خوش بینانه، تصمیم های بهینه تری در تخصیص منابع و ارتقای عملکرد اتخاذ کنند.

کلیدواژه ها:

تحلیل پوششی داده ها ، محیط بازه ای ، عدم قطعیت ، انرژی تجدیدپذیر ، کارایی نسبی