رویکرد تحلیل پوششی داده های اراضی کشاورزی دیم و آبی (منطقه سیستان)

یکی از گام های مهم در جهت ثمردهی مزارع کشاورزی و نیز بهبود آن روشهای متفاوت کشت محصول توسط کشاورزان است. در این مقاله سعی شده است سیاست مذکور را با مقایسه کارایی زمین های کشاورزی دیم و آبی با استفاده از روش تحلیل پوششی داده ها مورد بررسی قرار دهد. اطلاعات استفاده شده در این مقاله توسط نمونه گیری طبقه ای از اراضی کشاورزی منطقه سیستان به دست آمده است. لازم به ذکر است که کارایی زمین های کشاورزی در شرایط بازده متغیر به مقیاس برای سطوح مختلف آنها محاسبه شده است. نتایج دلالت بر آن دارد که کارایی زمین های کشاورزی آبی به مراتب بهتر از کارایی زمینهای کشاورزی دیم است. درپایان این معیار را برای دوره های زمانی متفاوت در بین سالهای متوالی (۱۴۰۱-۱۳۷۰) به تفکیک نوع کشت اندازه گیری نموده به طوری که یافته ها حاکی از سیر نزولی کارایی زمینهای تحت کشت دیم و آبی بوده (کارآیی کاهنده) است. نرخ کاهشی این معیار برای اراضی کشت آبی با سرعت بیشتری نشان داده شده است به طوری که در سالهای اخیر نیز کارایی و درنتیجه بهره وری این دو نوع کشت در سطح پائین و تقریبا یکسان ارزیابی شده است.

کلیدواژه ها:

کارایی ، زمینهای کشاورزی ، تحلیل پوششی داده ها ، بازده ثابت به مقیاس ، بازده متغیر به مقیاس