تحلیل بقای بیماران تالاسمی ماژور در استان اصفهان

یکی از بیماری های کم خونی شایع که امروزه رواج پیدا کرده است بیماری تالاسمی ماژور است که در صورت عدم تشخیص به موقع می تواند منجر به مرگ بیمار شود. استفاده از مدل های آماری مناسب مانند تحلیل بقا بیماران مبتلا می تواند یک راه کار مناسب در تعیین و تشخیص عوامل موثر بر خطر مرگ این بیماران باشد. هدف از انجام این مطالعه، انتخاب بهترین مدل با استفاده از روش های مرسوم در تحلیل بقا برای تعیین عوامل خطر مرگ بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور است. در این مطالعه از اطلاعات ۱۹۰ بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور که در سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ به یک مرکز درمانی در اصفهان مراجعه کرده بودند استفاده شد. با استفاده از نرم افزار R و برازش مدل های نمایی، وایبول، لگ-نرمال، لگ-لوژستیک، گمپرتز با و بدون شکنندگی و مدل نیم-پارامتری کاکس و محاسبه معیار اطلاع آکائیکه و سطح معنی داری ۰.۰۵، مدل لگ-نرمال به عنوان بهترین مدل و مدل گمپرتز به عنوان ضعیف ترین مدل انتخاب شدند. لذا مدل پارامتری لگ-نرمال برای تحلیل بقا بیماری تالاسمی ماژور انتخاب و پیشنهاد گردید و اثر متغیرهای مربوط برآورد شد.

کلیدواژه ها:

تالاسمی ماژور ، تحلیل بقاء ، مدل لگ-نرمال ، مدل کاکس ، معیار اطلاع آکائیکه