زیست توده سلولزی جدید به عنوان ماده تریبوالکتریک با کارایی بالا برای برداشت انرژی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 35

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

IMES19_372

تاریخ نمایه سازی: 26 شهریور 1405

چکیده مقاله:

افزایش روزافزون نیاز به منابع انرژی پاک قابل حمل و قابل برداشت از محیط های مختلف، نانومولدهای تریبوالکتریک (TENGs) را به عنوان گزینه ای امیدبخش در سیستم های بازیابی انرژی مکانیکی تلف شده مطرح کرده است. مواد تریبوالکتریک آن دسته از موادی هستند که هنگام تماس با یکدیگر اثر تریبوالکتریک را در سطح خود نشان می دهند. در سال های اخیر با آشکار شدن محدودیت ها و معایب پلیمرهای مصنوعی، استفاده از پلیمرهای طبیعی به دلیل مزایایی همچون تجدیدپذیری، زیست تخریب پذیری و سازگاری زیستی، مورد توجه ویژه پژوهشگران قرار گرفته است. زیست توده های لیگنوسلولزی گیاهان یا مواد گیاهی با مواد آلی طبیعی مختلف هستند. آنها بخش عمده ای از مواد کربنی پایدار را تشکیل می دهند و همچنین مطلوب ترین منبع مواد خام برای تولید پایدار مواد بیوشیمیایی، بیواتانول و سوخت های زیستی هستند. در این میان سلولز به عنوان فراوان ترین پلیمر طبیعی روی کره زمین پتانسیل بالایی برای کاربرد در فناوری های نوین انرژی دارد. اکثر دیواره های سلولی گیاهان از سلولز، همی سلولز و لیگنین تشکیل شده اند که لیگنین به عنوان چسبی بین اجزای سلولز و همی سلولز عمل می کند و همچنین سلولز حدود ۳۵ تا ۵۰ درصد وزن خشک زیست توده لیگنوسلولزی را تشکیل می دهد. در این پژوهش برای نخستین بار از علف هرز سیزاب ایرانی Veronica (Persica) به عنوان یک منبع کم هزینه و در دسترس برای استخراج نانوسلولز استفاده شد. استخراج نانوسلولز با به کارگیری روش هیدرولیز اسیدی و با استفاده از سه پروتکل مختلف با غلظت ها و زمان های متفاوت انجام گردید. نمونه استخراج شده با درصد بلورینگی ۶۱.۵۷ درصد برای پوشش دهی الکترود انتخاب شد. در مرحله بعد، کامپوزیت های نانوسلولز پلی وینیل الکل (CNF/PVA) در سه نسبت مختلف (۷۰:۳۰، ۵۰:۵۰) و (۳۰:۷۰) تهیه گردید. ورق های استیل پس از انجام عملیات فعال سازی سطحی درون این محلول های کامپوزیتی غوطه ور شده و پوشش دهی شدند. در نهایت، خواص الکتریکی نانومولدهای ساخته شده مورد ارزیابی جامع قرار گرفت. نتایج نشان داد که نمونه با کمترین درصد سلولز (۳۰:۷۰) به بالاترین ولتاژ خروجی برابر با ۱۲.۹ ولت دست یافت در حالی که نمونه با بیشترین درصد سلولز (۷۰:۳۰) بیشترین چگالی جریان خروجی را معادل ۰.۳۷ میکروآمپر تولید نمود. این پژوهش به وضوح قابلیت استفاده از نانوسلولز استخراج شده از پسماندهای گیاهی و علف های هرز را در ساخت نانومولدهای تریبوالکتریک کارآمد و سازگار با محیط زیست به اثبات می رساند و گامی مهم در جهت توسعه فناوری های انرژی سبز مبتنی بر منابع طبیعی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

نانوژنراتور تریبوالکتریک برپایه سلولز ، سلولز ، نانوفایبر ، استخراج سلولز از سیزاب ایرانی ، کامپوزیت سلولز و پلی وینیل الکل

نویسندگان

مائده طاهر خانی

دانشجوی دکتری تخصصی فناوری نانو پژوهشکده علوم و فناوری های همگرا دانشگاه صنعتی شریف

غلامرضا پیرچراغی

دانشیار دانشکده مهندسی و علم مواد دانشگاه صنعتی شریف

راحله محمدپور

دانشیار پژوهشکده علوم و فناوری های همگرا دانشگاه صنعتی شریف

علیرضا کاویانی

استادیار بخش مهندسی مواد دانشکده مهندسی، دانشگاه شیراز

فهمیه رمضان پوره

پژوهشگر پژوهشکده علوم و فناوری های همگرا دانشگاه صنعتی شریف