تاثیر عملیات سطحی پلاسمای گازی بر ترشوندگی و خواص سطحی پوشش های متخلخل سرامیکی و پلیمری

در پژوهش حاضر ابتدا لایه اکسید روی به عنوان پوشش متخلخل سرامیکی و لایه پلی کپرولاکتون-پلی اتیلن گلیکول به عنوان پوشش متخلخل پلیمری به ترتیب توسط فرآیندهای اکسیداسیون الکترولیتی پلاسمایی و جدایش فازی القایی توسط غیرحلال روی زیرلایه های فلزی ایجاد شدند. سپس تاثیر عملیات پلاسمای گازی تخلیه سد دی الکتریک در اتمسفر محیط بر ترشوندگی و خواص سطحی آنها مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج مشخص ساخت که پوشش های اکسید روی و پلی کپرولاکتون-پلی اتیلن گلیکول به ترتیب با تخلخل سطحی ۱/۲۰/۴ و ۱/۳/۷ به طور موفقیت آمیزی ایجاد شدند. بررسی تغییرات زاویه تماس قطره آب با پوشش متخلخل اکسید روی ثابت کرد که اعمال پلاسمای گازی در ابتدا کاهش چشمگیر حدود ۵۵ را ایجاد می کند و پس از ۲۴۰ به ۱/۶۶ می رسد. زاویه تماس در پوشش متخلخل پلی کپرولاکتون پلی اتیلن گلیکول در ابتدا با اعمال پلاسمای گازی حدود ۳۰٪ کاهش یافت و در پایان به حدود ۶۲ رسید. این تغییرات می تواند ناشی از فعال سازی و پاک سازی سطح پوشش متخلخل توسط رادیکال های تولید شده در اتمسفر پلاسمای گازی باشد که موجب افزایش کار چسبندگی در سطح مطابق مدل یانگ می شوند.

کلیدواژه ها:

پلاسمای گازی ، پوشش متخلخل ، ترشوندگی ، خواص سطحی