اثر افزودن پلیدی متیل سیلوکسان و نانوذرات سیلیکا بر خواص آبگریزی و مکانیکی اپوکسی

سازه های دریایی متاثر از رطوبت، ترکیب شیمیایی آب دریا و تغییرات دمایی دچار خوردگی و کاهش استحکام می شوند. در این راستا، کامپوزیت های پلیمری به ویژه کامپوزیت های پایه اپوکسی به دلیل خواص منحصر به فرد خود نظیر مقاومت بالا در برابر خوردگی، چسبندگی خوب، خواص مکانیکی مناسب و فرایندپذیری آسان گزینه ای بسیار مطلوب برای کاربردهای دریایی محسوب می شوند. اما یکی از مهم ترین محدودیت های اپوکسی آب دوستی نسبی آن و استعداد جذب رطوبت در طول زمان است که می تواند باعث افت خواص مکانیکی و فیزیکی آن شود. در این پژوهش به منظور بهبود آبگریزی اپوکسی نانوذرات سیلیکا (۰/۶ تا ۳ درصد وزنی) و پلی دی متیل سیلوکسان (۳ تا ۱۱ درصد وزنی) به طور هم زمان به رزین افزوده گردید و تاثیر آنها مورد بررسی قرار گرفت. پس از تهیه نمونه ها آزمون های اندازه گیری زاویه تماس، استحکام فشاری، FTIR و SEM بر روی آنها انجام شد. نتایج نشان داد افزودنی ها موجب افزایش زاویه تماس تا ۹۴ درجه و در نتیجه بهبود آب گریزی شدند در حالی که استحکام فشاری کاهش و جذب آب افزایش یافت.

کلیدواژه ها:

آبگریزی ، رزین اپوکسی ، نانوذرات سیلیکا