مهندسی پیشرفته بایندرهای پلیمری نانوکامپوزیتی جهت تثبیت شن های روان

فرسایش بادی و حرکت تپه های شنی در مناطق خشک چالش های ژئوتکنیکی و زیست محیطی پیچیده ای را ایجاد می کند که روش های سنتی نظیر مالچ پاشی، نفتی به دلایل اکولوژیکی و فنی پاسخگوی آنها نیستند. این پژوهش به بررسی گذار از تثبیت کننده های غیر فعال به سیستم های پلیمری-نانوکامپوزیتی هوشمند می پردازد. هدف، مهندسی ناحیه انتقال بین فازی (ITZ) میان ذرات سیلیسی و ماتریس پلیمری با بهره گیری از عوامل جفت کننده سیلانی و نانو تقویت کننده ها است. نتایج نشان می دهد اصلاح سطح با سیلان های عاملی مانند KH۵۵ منجر به تشکیل پیوندهای کووالانسی پایدار و تغییر ترشوندگی به نفع کاهش جذب آب می شود. ادغام نانوذرات، ضمن ایجاد خاصیت محافظت در برابر UV رفتار رئولوژیکی سیال را به الگوی رقیق شونده با برش Shear-thinning سوق می دهد که برای نفوذ بهینه حیاتی است. همچنین استفاده از پلیمرهای پاسخگو به محرک افق های نوینی را در تثبیت کننده های خود ترمیم شونده گشوده است.

کلیدواژه ها:

نانو کامپوزیت ، پلیمری تثبیت ، خاک ، مهندسی سطح ، رئولوژی