بررسی اثر افزودن گرافن اکساید احیاشده (IGO) بر رفتار خوردگی نانوکامپوزیت Ti-HA تف جوشی شده به روش پلاسمای جرقه ای (SPS)

از نظر زیست سازگاری تیتانیوم به دلیل تشکیل یک لایه غیر فعال پایدار تیتانیا بر روی سطح آن نسبت به سایر مواد فلزی برتری دارد هیدروکسی آپاتیت جزء معدنی و اصلی تشکیل دهنده استخوان است که به علت زیست سازگاری بالا در درمان ضایعات استخوان و یا ساخت کاشتنی های مورد استفاده در پزشکی یا ارتوپدی کاربرد فراوان دارد سازگاری زیستی بیومواد فلزی ارتباط بسیار نزدیکی با مقاومت به خوردگی آنها و قابلیت انتقال و جابجایی محصولات خوردگی دارد در این پژوهش بر روی ساخت بیو کامپوزیت برپایه تیتانیم با افزودنی های نانوهیدروکسی آپاتیت و گرافن اکساید و بررسی خواص خوردگی و زیست سازگاری آنها تمرکز شد به این منظور نمونه های تیتانیم، خالص تیتانیم نانوهیدروکسی آپاتیت تیتانیوم نانوهیدروکسی آپاتیت گرافن اکساید به روش تفجوشی پلاسمای جرقه ای (SPS) در دمای ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد به مدت ۱۰ دقیقه و با فشار ۴۰ مگاپاسکال تحت خلا تهیه شدند جهت سنتز نانوذرات هیدروکسی آپاتیت از روش سل-ژل استفاده شد و این ذرات در محدوده ۲۶ نانومتر به دست آمدند مقاومت به خوردگی نمونه ها به دو روش پلاریزاسیون و امپدانس الکتروشیمیایی پس از غوطه وری به مدت ۱ ساعت و ۱۴ روز در محلول شبیه ساز بدن (SBF) مطالعه شد بیشترین مقاومت به خوردگی در هر دو حالت ۱ ساعت و ۱۴ روز ماندگاری در محلول برای نمونه TH تیتانیم نانوهیدروکسی آپاتیت حاصل شد.

کلیدواژه ها:

کامپوزیت بر پایه تیتانیوم ، هیدروکسی آپاتیت ، گرافن اکساید احیا شده ، تف جوشی پلاسمای جرقه ای