بررسی عوامل کالبدی فضاهای مسکونی در تاب آوری روان و تاثیر آن بر کیفیت تجربه سکونت

کیفیت تجربه سکونت در فضاهای مسکونی، تا حد زیادی به نحوه دریافت و تفسیر عمیق نشانه های کالبدی توسط ساکنان وابسته است؛ وضعیتی حساس که در صورت وجود ضعف یا نارسایی در کیفیت فضایی، می تواند به کاهش تاب آوری روانی و افت محسوس کیفیت زیست منجر شود. بر این اساس، مسئله اصلی پژوهش، چالش کمبود کیفیت فضایی و بررسی اثر مستقیم آن بر توان سازگاری روانی ساکنان است؛ این مقاله با هدف بررسی دقیق پیوند متقابل میان عوامل کالبدی مسکن و تاب آوری روان و با اتخاذ رویکرد تحلیل تفسیری بر مبنای مرور ساختارمند پژوهش های معتبر محققان، نقش کلیدی ادراک حسی را به عنوان لایه ای میانجی و اثرگذار در فرآیند شکل گیری تجربه سکونت تبیین می کند. نتایج تحلیل منابع نشان می دهد که بهبود مولفه های کالبدی، ظرفیت آن را دارد که سازوکارهای بازیابی روانی را به طور موثر تقویت کرده و کیفیت تجربه سکونت را ارتقا دهد. در نهایت، چارچوب پیشنهادی این مقاله مسیرهایی اولیه و بنیادین برای اعمال مداخلات کالبدی را فراهم می آورد و زمینه مطالعات آینده درباره پیوند میان کالبد مسکن، تاب آوری روانی و تجربه زیست را روشن تر می سازد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روانی ، کیفیت فضایی ، تجربه سکونت ، ادراک حسی ، مسکن