تاثیر رهبری تحول آفرین بر کیفیت تدریس در بحران های آموزشی

بحران های آموزشی اعم از همه گیری هایی مانند کووید-۱۹، بلایای طبیعی، ناامنی های سیاسی یا فروپاشی های زیرساختی اختلالات بی سابقه ای در فرایندهای تدریس و یادگیری ایجاد می کنند. این مطالعه به بررسی این پرسش اساسی می پردازد که چگونه رهبری تحول آفرین (Leadership Transformational) می تواند به عنوان چارچوبی اثربخش برای حفظ و ارتقای کیفیت تدریس در شرایط بحرانی عمل کند. با اتکا به تحلیل نظام مند پژوهش های تجربی انجام شده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، این مقاله مدلی مفهومی ارائه می دهد که در آن تاثیر رهبری تحول آفرین بر کیفیت تدریس از طریق سه متغیر واسطه ای خودکارآمدی معلمان (Self-Efficacy Teacher)، تاب آوری حرفه ای (Resilience Professional) و فرهنگ سازمانی (Culture Organisational) تبیین می شود. یافته های پژوهش های مرور شده نشان می دهد که رهبری تحول آفرین در شرایط بحران با تقویت انگیزه، توانمندسازی، روان شناختی و ایجاد جو اعتماد و همکاری به معلمان کمک می کند تا علی رغم فشارهای محیطی، کیفیت تدریس خود را حفظ کرده و حتی روش های نوآورانه ای برای تطبیق با شرایط جدید ابداع کنند. این مقاله با ارائه پیشنهادهایی برای رهبران آموزشی و پژوهشگران بر ضرورت سرمایه گذاری بر توسعه ظرفیت های رهبری تحول آفرین در نظام های آموزشی به منظور ارتقای تاب آوری سازمانی و تضمین تداوم کیفیت تدریس در مواجهه با بحران های آینده تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، کیفیت تدریس ، بحران های آموزشی ، خودکارآمدی معلمان ، تاب آوری حرفه ای