پیش بینی سازگاری اجتماعی در نوجوانان بر اساس ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و احساس تعلق به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی سازگاری اجتماعی در نوجوانان بر اساس ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و احساس تعلق به مدرسه انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه منطقه ۲۲ شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و جدول کرجسی و مورگان ۳۰۰ نفر به عنوان نمونه مورد ارزیابی قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری در این مطالعه شامل پرسشنامه های سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱)، ادراک از محیط کلاس جنتری و همکاران (۲۰۰۲) و احساس تعلق به مدرسه بری و بتی و وات (۲۰۰۵) بود. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش با استفاده از روش های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ صورت گرفت و سطح معناداری آزمون ها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها نشان داد که همبستگی مثبت معنی داری بین ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و احساس تعلق به مدرسه با سازگاری اجتماعی وجود داشت. ۴۰/۵ درصد از واریانس سازگاری اجتماعی توسط ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و در مجموع ۴۸/۳ درصد از واریانس سازگاری اجتماعی توسط ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و احساس تعلق به مدرسه تبیین شد. بر اساس یافته های این پژوهش ادراک دانش آموز از محیط مدرسه و احساس تعلق به مدرسه می توانند پیش بین مناسبی برای سازگاری اجتماعی نوجوانان دختر باشد.

کلیدواژه ها:

سازگاری ، اجتماعی ، ادراک دانش آموز از محیط مدرسه ، احساس تعلق به مدرسه ، دانش آموز