پیش بینی رضایت زناشویی براساس سبک های دلبستگی و سبک های هویت

رضایت زناشویی یکی از مهمترین شاخص های سلامت خانواده و کیفیت زندگی مشترک محسوب می شود. پژوهش های اخیر نشان داده اند که سبک های دلبستگی و مکانیزم های دفاعی نقش تعیین کننده ای در پیش بینی رضایت زناشویی دارند. سبک دلبستگی ایمن همراه با دفاع های بالغ کیفیت بالاتر روابط زوجین را تضمین می کند در حالی که سبک های ناایمن همراه با دفاع های نابالغ با کاهش رضایت و افزایش تعارض های زناشویی مرتبط اند. علاوه بر این مطالعات نشان داده اند که سبک های هویت نیز در سازگاری زوجین موثرند؛ سبک اطلاعاتی و هنجاری با رضایت مثبت همراه است در حالی که سبک پراکنده اجتنابی پیش بینی کننده منفی محسوب می شود. مرور نظام مند پژوهش ها بیانگر آن است که سبک دلبستگی ایمن در فرهنگ های مختلف به طور پایدار با رضایت زناشویی بالاتر همراه است، همچنین عوامل فرهنگی مانند جمع گرایی و حمایت اجتماعی نقش تعدیل کننده ای در این روابط ایفا می کنند و می توانند اثر سبک های دلبستگی را تقویت یا تضعیف کنند. یافته ها نشان می دهند که اضطراب دلبستگی با افزایش تعارض های زناشویی و کاهش رضایت زوجین همراه است. در مقابل سبک ایمن در بزرگسالان جوان پیش بینی کننده کیفیت بالاتر رابطه و رضایت بیشتر در سال های آغازین زندگی مشترک است. با وجود این بیشتر مطالعات از طرح های مقطعی و ابزارهای خودگزارشی استفاده کرده اند که محدودیت هایی در تعمیم نتایج ایجاد می کند. خلاهای تحقیقاتی شامل کمبود مطالعات طولی بین فرهنگی، بررسی ناکافی متغیرهای میانجی مانند تنظیم هیجان و تاب آوری است. در مجموع رضایت زناشویی پدیده ای چندعاملی است که نیازمند بررسی جامع تر در قالب یک مدل مفهومی می باشد؛ مدلی که سبک های دلبستگی، سبک های هویت، مکانیزم های دفاعی و عوامل فرهنگی را به عنوان پیش بین های اصلی در نظر گرفته و مسیر پژوهش های آینده و مداخلات زوج درمانی را روشن تر سازد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، رضایت زناشویی ، سبک های هویت ، مکانیزم های دفاعی ، عوامل فرهنگی