جانشین پروری و مدیریت استعدادها در سازمان های دولتی و خصوصی

تحولات شتابان محیط های سازمانی، تغییرات جمعیتی نیروی کار و افزایش پیچیدگی وظایف دولت ها، ضرورت توجه نظام مند به جانشین پروری و مدیریت استعداد ها را در سازمان های دولتی و خصوصی بیش از پیش برجسته ساخته است. ضعف در شناسایی، پرورش و نگهداشت استعداد های کلیدی، به ویژه در بخش دولتی، می تواند منجر به کاهش اثر بخشی سازمانی، تضعیف شایسته سالاری و اختلال در تحقق حکمرانی خوب و توسعه پایدار شود. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی الگوهای جانشین پروری و مدیریت استعدادها در سازمان های دولتی و خصوصی با تمرکز بر ایران و مقایسه آن با تجارب کشورهای توسعه یافته است. روش پژوهش، تحلیلی–تطبیقی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و ادبیات نظری است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در سازمان های دولتی ایران، جانشین پروری عمدتا غیرسیستماتیک ، مبتنی بر ملاحظات غیر شایسته سالارانه و فاقد پیوند موثر با استراتژی های مدیریت استعداد هاست ؛ در حالی که در کشورهای توسعه یافته ، این فرایند به عنوان بخشی از نظام یکپارچه مدیریت منابع انسانی و در چارچوب حکمرانی خوب طراحی و اجرا می شود. در پایان ، الگوی مفهومی پیشنهادی پژوهش، راهکارهایی سیاستی و مدیریتی برای بهبود جانشین پروری و مدیریت استعداد ها در راستای پایداری سرمایه انسانی و ارتقای عملکرد سازمان های دولتی و خصوصی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

جانشین پروری ، مدیریت استعداد ها ، شایسته سالاری ، حکمرانی خوب ، توسعه پایدار ، سرمایه انسانی