تدوین مدل توسعه فردی مبتنی بر مرزبندی استراتژیک (B-IDP) مدیران در میان سازمانی ایران: مطالعه کیفی پدیدار شناختی

محیط های میان سازمانی پیچیده، مدیران را با چالش های فزاینده ای در زمینه مدیریت نقش، روابط و توسعه فردی مواجه می سازند. این پژوهش با هدف بررسی تجارب زیسته مدیران از مرزبندی استراتژیک و توسعه فردی در سازمان های فعال در محیط میان سازمانی ایران، به صورت کیفی و با رویکرد پدیدارشناختی انجام پذیرفت. جامعه آماری پژوهش را مدیران دارای تجربه و ادراک کافی در خصوص «مرزبندی استراتژیک» و «توسعه فردی» در سازمان های فعال در محیط میان سازمانی ایران تشکیل دادند. نمونه گیری به روش هدفمند و تا حصول اشباع نظری ادامه یافت. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته به صورت مجازی گردآوری و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی تفسیری تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که مرزبندی استراتژیک، فراتر از یک اقدام ساختاری، سازوکاری حیاتی برای حفظ استقلال تصمیم گیری، شفافیت نقش ها، مدیریت تعاملات بین سازمانی و جلوگیری از فرسایش منابع فردی و سازمانی است. مدیران، مرزبندی را فرایندی فعال و آگاهانه برای صیانت از هویت حرفه ای و کنترل تعارضات تلقی می کنند. همچنین، مشخص گردید که توسعه فردی در این بستر، زمانی معنادار می شود که مدیر بتواند میان الزامات سازمانی، روابط بین سازمانی و نیازهای رشد شخصی خود تعادل ایجاد کند. مضامین اصلی استخراج شده شامل: ۱) شکل دهی مرزهای روشن در نقش و مسئولیت، ۲) حفظ هویت و استقلال حرفه ای، ۳) تنظیم روابط و تعاملات بین سازمانی، ۴) خودآگاهی و بازاندیشی مدیریتی، ۵) تاب آوری و مدیریت فشار روانی، ۶) یادگیری مستمر و توسعه مهارت ها، و ۷) اثربخشی مدیریتی و بلوغ حرفه ای بود.

کلیدواژه ها:

توسعه فردی ، مرزبندی استراتژیک ، مدیران میان سازمانی