ارزیابی اثرات نامتقارن سیاست های توسعه صادرات غیرنفتی بر پیچیدگی اقتصادی و تنوع بخشی ساختاری در ایران

هدف این پژوهش، ارزیابی اثرات نامتقارن سیاست های توسعه صادرات غیرنفتی بر پیچیدگی اقتصادی و تنوع بخشی ساختاری در اقتصاد ایران طی دوره ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۳ است. در این مطالعه، برای سنجش پیامدهای سیاست های صادراتی از رویکرد اقتصادسنجی نامتقارن و داده های پانل بخشی استفاده شده است تا تفاوت اثر شوک های مثبت و منفی سیاست های حمایتی صادراتی بر متغیرهای وابسته مورد بررسی قرار گیرد. متغیرهای مورد استفاده شامل شاخص پیچیدگی اقتصادی، شاخص تمرکز صادرات، نرخ ارز واقعی، تسهیلات اعطایی به بخش های صادرات گرا، و شاخص های کنترل کلان اقتصادی بوده اند. نتایج مورد انتظار این پژوهش نشان می دهد که سیاست های توسعه صادرات غیرنفتی در ایران، در صورت طراحی و اجرای هدفمند، می توانند به ارتقای پیچیدگی اقتصادی و کاهش تمرکز صادراتی منجر شوند؛ با این حال، به دلیل وجود نارسایی های ساختاری، محدودیت های نهادی و شوک های خارجی، اثر این سیاست ها احتمالا به صورت نامتقارن ظاهر می شود، به گونه ای که اثر افزایش حمایت های صادراتی با کاهش آن ها یکسان نیست. بنابراین، تقویت پیوندهای پسین و پیشین تولید، هدایت حمایت ها به بخش های با ارزش افزوده و پیچیدگی بالاتر، و اصلاح سازوکارهای تخصیص منابع از مهم ترین توصیه های سیاستی این پژوهش به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

سیاست های توسعه صادرات غیرنفتی ، پیچیدگی اقتصادی ، تنوع بخشی ساختاری ، اقتصاد ایران ، نامتقارن ، پانل بخشی