نقد پارادایم حکمرانی آب شهری و گذار به الگوی تنظیم گری مبتنی بر سطح خدمت (LOS)

سیاست گذاری آب شهری در بسیاری از کشورها هنوز تا حد زیادی بر منطق «حجم» استوار است: افزایش ظرفیت عرضه، کنترل مصرف، و سنجش عملکرد از طریق شاخص های حجمی. این مقاله با اتخاذ یک رویکرد تحلیلی-نظری استدلال می کند که چنین جهت گیری ای گرفتار «توهم حجم» است؛ یعنی حجم به عنوان شاخص جانشین، جایگزین هدف واقعی خدمات عمومی یعنی سطح خدمت (کیفیت، تداوم، فشار/دسترسی) و قابلیت اطمینان آن می شود و به شکاف پاسخ گویی، نابرابری خدماتی و تصمیم های سرمایه گذاری کم اثر دامن می زند. پژوهش حاضر با تکیه بر روش سنتز انتقادی-تلفیقی ادبیات(Torraco, ۲۰۰۵;Snyder, ۲۰۱۹) و با بهره گیری از مبانی حکمرانی و پاسخ گویی در خدمات عمومی (World Bank, ۲۰۰۴) و اصول حکمرانی آب (OECD, ۲۰۱۵)، یک چارچوب مفهومی برای گذار از سیاست گذاری مصرف محور به تنظیم گری مبتنی بر سطح خدمت ارائه می کند. چارچوب پیشنهادی چهار لایه را به صورت علی-منطقی به هم پیوند می دهد: (۱) ورودی های حکمرانی (نهادها، قواعد، منابع، داده و مشوق ها)، (۲) قابلیت های عملیاتی شرکت های آبفا، (۳) شاخص های سطح خدمت و قابلیت اطمینان، و (۴) نتایج عمومی شامل عدالت خدماتی، سلامت عمومی، اعتماد و تاب آوری شهری. در پایان، مجموعه ای از گزاره های سیاستی قابل آزمون و نیز ابزارهای اجرایی از جمله کارت امتیاز تنظیم گری مبتنی بر سطح خدمت، قراردادهای عملکردی، و الزامات شفافیت داده برای عملیاتی سازی این گذار پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی آب شهری ، تنظیم گری ، سطح خدمت ، قابلیت اطمینان ، پاسخ گویی ، عدالت خدماتی