بررسی اثربخشی رویکردهای فعال تدریس در افزایش انگیزه و مشارکت یادگیرندگان

در سال های اخیر، تحول در رویکردهای آموزشی و فاصله گرفتن از شیوه های سنتی، تدریس به یکی از ضرورت های اساسی نظام های آموزشی تبدیل شده است. در این میان رویکردهای فعال تدریس به عنوان مجموعه ای از راهبردهای یاددهی یادگیری که بر مشارکت مستقیم، تعامل، تفکر انتقادی و درگیری ذهنی یادگیرندگان تاکید دارند از جایگاه ویژه ای برخوردار شده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رویکردهای فعال تدریس در افزایش انگیزه و مشارکت یادگیرندگان انجام شده است. این مطالعه با روش توصیفی - تحلیلی و بر پایه بررسی منابع پژوهش ها و یافته های مرتبط در حوزه علوم تربیتی صورت گرفته است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای فعال، تدریس از جمله یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله، ایفای نقش و پروژه محوری، موجب افزایش انگیزه درونی، تقویت احساس مسئولیت، ارتقای تعاملات آموزشی و افزایش میزان مشارکت فراگیران در فرایند یادگیری می شود. همچنین این رویکردها با فراهم ساختن زمینه تجربه یادگیری معنادار، به بهبود اعتماد به نفس، رشد مهارت های اجتماعی و ارتقای کیفیت یادگیری منجر می شوند. یافته ها همچنین حاکی از آن است که موفقیت در اجرای این رویکردها نیازمند آمادگی، معلمان، طراحی آموزشی مناسب، بهره گیری از فضای یادگیری تعاملی و توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان است. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که رویکردهای فعال، تدریس در صورت اجرای هدفمند و اصولی، می توانند به عنوان راهکاری موثر در افزایش انگیزه و مشارکت یادگیرندگان و در نهایت بهبود کیفیت فرایند تعلیم و تربیت مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

رویکردهای فعال ، تدریس ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت ، یادگیرندگان ، یاددهی یادگیری ، روش های نوین آموزشی ، علوم تربیتی