تببین الگوهای ایجاد امید و مقابله با یاس در حیات فردی و اجتماعی بر اساس آموزه های قرآن و عترت

یاس و ناامیدی از آسیب های جدی حیات فردی و اجتماعی هستند که در صورت تداوم، انگیزه، تلاش، نشاط و قدرت تصمیم گیری انسان را تضعیف می کنند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر آموزه های قرآن کریم و عترت در پی تبیین الگوهای ایجاد امید و راه های مقابله با یاس در زندگی فردی و اجتماعی است. بر اساس یافته های این پژوهش، امید در منطق قرآن و حدیث صرفا یک حالت روانی گذرا نیست، بلکه بر پایه معرفت صحیح نسبت به خداوند، شناخت سنت های الهی، درک فلسفه ی خلقت و پیوند میان ایمان، عمل صالح و توکل شکل می گیرد. از این منظر، نماز با ویژگی های هشت گانه بیان شده در سوره معارج، قرائت و تدبر در قرآن، دعا، حسن ظن به خدا، شکرگزاری، تقوا، صبر، همنشینی با صالحان و پرهیز از آرزوهای موهوم، از مهم ترین سازوکارهای تقویت امید به شمار می آیند. همچنین با تدبر در قرآن و عترت و آگاهی و شناخت نسبت به سنت ابتلاء، قانون عمل و عکس العمل و وعده گشایش پس از سختی، انسان را از سقوط در ورطه یاس باز می دارند. آنکه نگاه قرآنی-روایی امید را نیرویی تربیتی، اخلاقی و اجتماعی می داند که می تواند انسان را در مسیر نتیجه رشد، پایداری و مسئولیت پذیری نگه دارد.

کلیدواژه ها:

امید ، تدبر در قرآن و عترت ، حیات فردی و اجتماعی ، سنت های الهی ، سلامت روان