تحلیل شاخصهای شهر هوشمند و تاثیر آن بر کیفیت زندگی شهروندان

شهرنشینی سریع و توسعه فناورانه توجه گسترده ای را به شهرهای هوشمند به عنوان راهی برای مقابله با چالش های پیچیده شهری و همزمان بهبود کیفیت زندگی شهروندان برانگیخته است. اگرچه اکنون چارچوب های شاخص متعددی برای اندازه گیری هوشمندی وجود دارد، شواهد تجربی در مورد چگونگی ارتباط این شاخص ها با رفاه زیسته ساکنان همچنان محدود و پراکنده است. این مطالعه به تحلیل رابطه بین شاخص های شهر هوشمند و کیفیت زندگی شهروندان در شیراز ایران می پردازد. با تکیه بر چارچوب های تثبیت شده ای مانند مدل شهر هوشمند اروپایی و ایزو، ۳۷۱۲۲ شش شاخص ترکیبی برای اندازه گیری عملکرد شیراز در ابعاد اقتصاد هوشمند، مردم هوشمند، حکمرانی هوشمند، تحرک هوشمند، محیط هوشمند و زندگی هوشمند ساخته شد. این شاخص ها با داده های پیمایشی اولیه از ساکنان در مورد کیفیت زندگی کلی و حوزه خاص، برگرفته از چارچوب و پژوهش های رفاه شهری ترکیب شدند. این مطالعه با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی، رگرسیون چندگانه و مدل سازی معادلات ساختاری بررسی می کند که کدام ابعاد شهر هوشمند قوی ترین ارتباط را با کیفیت زندگی دارند، به طور همزمان ویژگی های اجتماعی جمعیتی را کنترل می کند. یافته ها نشان می دهد که عملکرد در تحرک هوشمند، حکمرانی هوشمند و محیط هوشمند روابط مثبت قوی با کیفیت زندگی کلی و حوزه خاص نشان می دهند، در حالی که اقتصاد هوشمند و مردم هوشمند اثرات ضعیف تر یا وابسته به زمینه اعمال می کنند. تحلیل های زیرگروهی آشکار می سازد که دستاوردهای کیفیت زندگی به طور نابرابر در میان گروه های درآمدی و تحصیلی توزیع شده است که نشان دهنده وجود شکاف های دیجیتال و اجتماعی-فضایی است. مطالعه نتیجه می گیرد که راهبردهای شهر هوشمند در شیراز باید اولویت را به تحرک مردم محور، حکمرانی فراگیر و شفاف و بهبودهای محیطی دهند و سیاست های مبتنی بر شاخص باید به طور صریح به مسئله برابری بپردازند تا هوشمندی به بهبود کیفیت زندگی برای همه ساکنان ترجمه شود.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، کیفیت زندگی ، شاخص های شهری ، حکمرانی هوشمند ، محیط هوشمند ، شیراز