مدیریت ساخت مقاوم در برابر حملات سایبری و جنگهای هیبریدی

امروزه گسترش فناوری های دیجیتال توسعه سامانه های هوشمند و وابستگی روزافزون پروژه های عمرانی به زیرساخت های اطلاعاتی موجب شده است که امنیت سایبری به یکی از ارکان اصلی مدیریت ساخت تبدیل شود. هم زمان ظهور جنگ های هیبریدی که ترکیبی از حملات سایبری، عملیات اطلاعاتی، جنگ الکترونیک، خرابکاری و تهدیدات فیزیکی هستند آسیب پذیری پروژه های زیرساختی را به شکل قابل توجهی افزایش داده است. در چنین شرایطی اتخاذ رویکردهای نوین در مدیریت ساخت با هدف افزایش تاب آوری پروژه ها در برابر تهدیدات پیچیده، ضرورتی انکارناپذیر محسوب می شود. هدف این پژوهش بررسی اصول مدیریت ساخت مقاوم در برابر حملات سایبری و جنگ های هیبریدی و ارائه راهکارهایی برای افزایش پایداری و تداوم عملکرد پروژه های عمرانی و زیرساختی است. این تحقیق با بهره گیری از روش توصیفی - تحلیلی و مطالعه منابع علمی، استانداردهای بین المللی و پژوهش های انجام شده در حوزه مدیریت پروژه، امنیت سایبری و مدیریت بحران به تحلیل عوامل موثر بر افزایش تاب آوری پروژه ها پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که به کارگیری چارچوب های مدیریت ریسک سایبری، استفاده از سامانه های هوشمند پایش و کنترل، طراحی زیرساخت های مقاوم، آموزش مستمر نیروی انسانی، استقرار معماری امنیتی چندلایه و تدوین برنامه های پاسخ به بحران نقش بسزایی در کاهش آسیب پذیری پروژه های ساخت در برابر تهدیدات سایبری و جنگ های هیبریدی دارد. همچنین هماهنگی میان مدیران پروژه، متخصصان فناوری اطلاعات، نهادهای امنیتی و سازمان های بهره بردار از مهم ترین عوامل موفقیت در مدیریت ساخت مقاوم به شمار می رود. در نهایت پژوهش حاضر نشان می دهد که تلفیق اصول مدیریت ساخت با راهبردهای امنیت سایبری و مدیریت بحران می تواند ضمن افزایش تاب آوری زیرساخت های حیاتی موجب کاهش خسارت های اقتصادی، حفظ تداوم خدمات، افزایش امنیت ملی و ارتقای قابلیت اطمینان پروژه های عمرانی در شرایط بحرانی شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت ساخت ، امنیت سایبری ، جنگ های هیبریدی ، تاب آوری ، زیرساخت های حیاتی ، مدیریت ریسک پروژه های عمرانی