بررسی میزان مقاومت کارکنان در برابر پذیرش و به کارگیری فناوریهای جدید در محیط کار

تحول دیجیتال و گسترش فناوریهای نوین در دهه های اخیر شیوه های انجام کار، ساختارهای سازمانی و روابط شغلی را به طور بنیادین دگرگون کرده است. سازمان ها برای بقا و رقابت پذیری ناگزیر از پذیرش فناوری های جدید هستند؛ با این حال، یکی از مهم ترین موانع در مسیر موفقیت این تحول مقاومت کارکنان در برابر فناوری است. این مقاومت پدیده ای چندبعدی است که می تواند ریشه در عوامل فردی روانشناختی، اجتماعی، سازمانی و حتی فرهنگی داشته باشد. کارکنان ممکن است به دلایل مختلفی همچون ترس از ناشناخته، نگرانی از کاهش امنیت شغلی، افزایش فشار کاری، نداشتن مهارت کافی، عادت به روش های قدیمی، بی اعتمادی به مدیریت و نبود مشارکت در تصمیم گیری در برابر فناوری جدید واکنش منفی نشان دهند. مقاومت کارکنان لزوما به معنای مخالفت آشکار نیست بلکه گاهی در قالب تاخیر، بی تفاوتی، کاهش همکاری، استفاده حداقلی از فناوری یا حتی پذیرش ظاهری اما عدم استفاده واقعی بروز می کند. در این مقاله مقاومت کارکنان در برابر فناوری از جنبه های مختلف مورد بررسی قرار می گیرد؛ ابتدا مفهوم و انواع آن تبیین می شود سپس عوامل اثرگذار، پیامدها، چالش ها و راهکارهای مدیریتی برای کاهش آن تحلیل می گردد. در نهایت پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده ارائه می شود تا زمینه ای برای درک بهتر و مدیریت اثربخش تر این پدیده فراهم گردد. بررسی این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که موفقیت بسیاری از پروژه های فناورانه نه صرفا به کیفیت فناوری بلکه به پذیرش و همراهی نیروی انسانی وابسته است.

کلیدواژه ها:

مقاومت ، کارکنان ، فناوری ، تغییر سازمانی ، تحول دیجیتال ، پذیرش ، فناوری ، رفتار سازمانی ، مدیریت تغییر