بررسی عوامل موثر بر بهسازی فضای سبز با تاکید بر امنیت شهری (مطالعه موردی منطقه ۱۷ تهران)

فضاهای سبز و بوستان ها به منظور برقراری تعادل در پیکره شهری و طبیعت به وجود آمدند اما با گذر زمان و پررونق شدن این مکان ها، پارک ها به مکان جرم و جنایت نیز تبدیل گشته و عدم امنیت لازم جهت استفاده برای همه اقشار را با مشکلاتی روبرو ساختند. هدف این مقاله ارزیابی و سنجش عوامل اثرگذار بر امنیت شهروندان در فضای سبز شهری و با تاکید بر اثرگذاری بهسازی فضای سبز بر امنیت محیطی مکان های بی دفاع شهری مورد مطالعه فضای زیر پل میدان ۹ دی منطقه ۱۷ تهران می باشد. روش بررسی پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی می باشد که به روش آزمون رتبه ای علامت دار ویلکاکسون انجام گردیده است. جامعه این پژوهش شامل شهروندان منطقه ۱۷ تهران در سال ۱۴۰۵ می باشد که به روش نمونه گیری ساده تصادفی به تعداد ۱۰۰ نفر انتخاب گردیده است و پایایی درونی پرسشنامه امنیت شهروندان بر اساس آلفای کرونباخ بین ۰.۷۱ تا ۰.۸۱ درصد و پایایی و ضریب همبستگی ۰.۸۹ با نرم افزار SPSS برآورد شد. داده ها با استفاده از آزمون های آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار نسخه ۲۶ دو به دو مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد که بین بهسازی فضای سبز و احساس امنیت شهروندان پیروسون رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که بهسازی فضای سبز یکی از مولفه های بسیار مهم در ایجاد امنیت محیطی استفاده کنندگان از فضاهای بی دفاع شهری می باشد و توجه به اهمیت فضای سبز و تلاش برای توسعه آن سرمایه گذاری برای نسل های آینده و بهبود کلی رفاه جامعه امری اجتناب ناپذیر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

امنیت اجتماعی ، فضاهای بی دفاع شهری ، بهسازی فضای سبز