بررسی کاربرد مواد تغییر فاز دهنده (PCM) در بتن جهت بهبود ذخیره سازی انرژی حرارتی

صنعت ساختمان و تامین انرژی از مهمترین عوامل انتشار گازهای گلخانه ای در جهان هستند که نیاز به راهکارهای موثر برای کاهش مصرف انرژی و بهبود پایداری دارند. مواد تغییر فازدهنده (PCM) به عنوان فناوری های نوین ذخیره سازی انرژی حرارتی قابلیت جذب و آزادسازی گرمای نهان را در محدوده دمایی ثابت دارند و این ویژگی آنها را به گزینه ای مناسب برای افزایش بهره وری انرژی در مصالح ساختمانی به ویژه بتن تبدیل کرده است. این مقاله مروری جامع بر انواع PCMهای آلی، غیرآلی و یوتکتیک، خواص ترموفیزیکی و راهکارهای مختلف ادغام آنها در بتن شامل روش های مستقیم، نیمه مستقیم و غیر مستقیم ارائه می دهد. همچنین چالش ها و مزایای هر روش از منظر عملکرد حرارتی، مکانیکی و پایداری مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که استفاده مناسب از PCMها می تواند به کاهش تقاضای انرژی برای گرمایش و سرمایش ساختمان ها کمک کرده و گامی موثر در جهت توسعه ساختمان های پایدار و کاهش انتشار کربن باشد. در نهایت اهمیت انتخاب دقیق نوع PCM متناسب با شرایط اقلیمی و روش به کارگیری آن به منظور تضمین عملکرد بهینه و طول عمر مصالح تاکید شده است.