تاثیر برنامه ریزی شهری بر رفتار انسان در جوامع شهری

تمرکز این مطالعه بر چگونگی تعامل رفتار انسان با فضاهای بیرونی در مناطق مسکونی به دلیل ارتباط اساسی بین این فضاهای عمومی و افرادی که از آنها استفاده می کنند و تنوع نیازهایی است که آنها برآورده می کنند. افراد به عنوان بخشی از این تعامل متقابل در فعالیت های متنوعی شرکت می کنند که بسته به اینکه فضاها چقدر به نیازهای اساسی کاربران پاسخ می دهند ممکن است بد یا خوب باشد. با توجه به اینکه اکثر فضاهای باز بیرونی در ساختمان های مسکونی به ویژه مسکن های عمومی تقریبا به طور کامل نادیده گرفته می شوند، این بی توجهی و بی دقتی منجر به توسعه یک محیط نامناسب است و تاثیر منفی بر جامعه دارد چه از منظر اجتماعی، فرهنگی، شهری یا اقتصادی و چه از جنبه های روانشناختی و بهداشتی که به نوبه خود بر نحوه عملکرد و واکنش مردم به این فضاها و اجزای مختلف آنها تاثیر می گذارد به گونه ای که به نظر می رسد با محیط ساخته شده خصمانه است چه از طریق مداخله الحاقات، تغییر یا تجاوز برای برآوردن نیازهای اولیه آنها در فضاهایی که با آن هدف طراحی نشده اند. اگر نیازهای اولیه انسان ها در داخل فضاهای بیرونی برآورده شود، توسعه رفتار مردم در این فضاها به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار خواهد گرفت. طراحی محیطی یکی از مهم ترین عوامل اساسی است که بدون شک بر رفتار، بهره وری و سهم انسان در جامعه و همچنین آمادگی هوشمندانه تاثیر می گذارد. این مطالعه به بررسی چگونگی تعامل محیط و رفتار با یکدیگر می پردازد جایی که این تعاملات آشکارترین هستند.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، رفتار انسانی ، رفتار محیطی ، طراحی اجتماعی ، محیط ساخته شده ، تاثیر محیطی