روایت تجربه معلمان از مواجهه با نگرانی های روزمره دانش آموزان و راهکارهای حمایتی آنان

نگرانی بخشی طبیعی از تجربه روزمره کودکان در دوره ابتدایی است و می تواند در موقعیت هایی مانند حضور در مدرسه، امتحان، اشتباه کردن، برقراری ارتباط با همسالان، جدایی از والدین و مواجهه با موقعیت های تازه بروز کند. اگرچه همه نگرانی های کودکان نشانه مشکل بالینی نیستند، نحوه مواجهه مدرسه و معلم با این تجربه ها می تواند در سازگاری دانش آموز و احساس امنیت او نقش داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف روایت و تحلیل تجربه معلمان ابتدایی از مواجهه با نگرانی های روزمره دانش آموزان و شناسایی راهکارهای حمایتی آنان انجام شده است. رویکرد پژوهش کیفی و روش آن روایت پژوهی است. در این چارچوب، تجربه های زیسته معلم به عنوان منبعی برای فهم موقعیت های واقعی مدرسه و بازاندیشی در عمل حرفه ای مورد توجه قرار می گیرد. داده های روایی باید از تجربه های واقعی معلم، یادداشت های حرفه ای و در صورت امکان گفت وگوهای مستند با معلمان به دست آید و پس از سازمان دهی در قالب گزارش فیزیکی، عاطفی، ساختاری و واقعه نگاری تحلیل شود. یافته های روایی مورد انتظار این پژوهش در قالب محورهایی همچون شناسایی نشانه های نگرانی، گفت وگوی حمایتی، ایجاد احساس امنیت، آموزش راهبردهای ساده تنظیم هیجان، حل مسئله متناسب با سن، همکاری با خانواده و ارجاع موارد پایدار یا شدید به مشاور تخصصی سازمان دهی می شوند. پژوهش حاضر مدعی اثربخشی تجربی یک مداخله نیست، بلکه می کوشد از طریق بازخوانی تجربه های واقعی معلمان، تصویری کاربردی از مواجهه مدرسه با نگرانی های روزمره دانش آموزان ارائه دهد.