آلودگی آب باران توسط نسو بر پایه متن وندیداد

وندیداد، به عنوان یکی از بخش های اصلی اوستا، نقشی بنیادین در تبیین احکام طهارت و شیوه های مواجهه با آلودگی آیینی در دین مزدایی دارد. هدف این پژوهش، بررسی جایگاه آب باران در نظام طهارتی مزدیسنا بر پایه متن وندیداد و تبیین چرایی تلقی آلودگی آیینی این عنصر مقدس در شرایط خاص است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و داده های آن بر اساس بررسی و تحلیل فرگردهای مرتبط وندیداد در زمینه احکام مربوط به آب باران گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آب باران، با وجود جایگاه مقدس آن در جهان بینی مزدایی، در صورت تماس با جسد انسانی به سبب حضور و سرایت نیروی اهریمنی «نسو» آلوده تلقی می شود. این آلودگی صرفا محدود به یک تماس مادی نیست، بلکه به مثابه تهدیدی برای نظم کیهانی و طهارتی جهان محسوب می گردد. نتایج پژوهش نشان می دهد که احکام طهارتی وندیداد در این زمینه، فراتر از ملاحظات بهداشتی، ریشه در نگرش کیهان شناختی مزدایی به مرگ، ثنویت خیر و شر و ضرورت صیانت از عناصر مقدس طبیعت دارند و بازتاب دهنده نقش فعال انسان در مهار آلودگی اهریمنی و پاسداری از نظم «اشه» هستند.

کلیدواژه ها:

وندیداد ، آب باران ، طهارت ، نسو ، مرگ ، مزدیسنا