بررسی واژه های به کار رفته در معنای اعضای صورت در شعر عارف قزوینی

در کنار توجه همیشگی صاحب نظران ادبی به شعر شاعران در سبک مضامین شعری و شیوه سخنوری آنها دایره ی لغاتی که شاعران در شعر خود به کار می گیرند نیز مورد توجه بسیاری از صاحبان نظر در حوزه ی ادبی بوده است و به ویژه در شعر شاعران غزل سرایی همچون عارف قزوینی که دارای غزل های انتقادی اجتماعی سیاسی و غنایی هستند. عارف از شاعران برجسته دوره مشروطه است که در اشعار خود و به ویژه غزل هایش در کنار توجه به مضامین اخلاقی و عاشقانه به نقد و داوری شرایط موجود در جامعه زمان خود نیز می پردازد. هدف از این پژوهش این است تا با استفاده از روش تحلیل و توصیف محتوا و جمع آوری اطلاعات از منابع کتابخانه ای به این پرسش پاسخ دهد که کدام دسته از واژه ها در معنی نشانه ها و اعضای صورت در شعر عارف وجود دارد و مصادیق به کار رفته برای این نشانه ها در شعر عارف کدام اند؟ نتیجه این تحقیق نشان می دهد که عارف به عنوان یکی از شاعران دوره بیداری از جمله کسانی است که توانسته اوضاع آشفته ی روزگار خود را به زیبایی هر چه تمام تر و با شعری مملوء از احساس به تصویر بکشد؛ دایره ی واژگانی که عارف برای توصیف نشانه های صورت در شعر خود به کار گرفته است تاثیرپذیری او را از آن دوره ی پر آشوب و پر کشمکش زمان زندگی اش به خوبی ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات غنایی ، نشانه های صورت و دایره ی معنایی آن ، عارف قزوینی