مقایسه عرفان از دیدگاه عطار و مولانا

عرفان روش و طریقه ویژه ای است که برای شناسایی حقایق هستی و پیوند ارتباط با حقیقت، شهود، اشراق، وصول و اتحاد با حقیقت تکیه دارد و نیل بدان نه از طریق استدلال، برهان و تفکر؛ بلکه از راه تهذیب نفس و قطع علایق از دنیا و امور دنیوی و توجه تام به امور معنوی و در راس همه مبدا و حقیقت هستی میسر می باشد و در دو بستر متلاطم عرفان عاشقانه، عرفان عابدانه بزرگان بسیاری را در دامن خود پرورده است و جهان بینی وسیع را در برابر انسان سرگشته می گسترد و می تواند تسکینی بر دردهای بی پایان بشری باشد عطار و مولانا دو چهره برجسته قله دست نیافتنی عرفان عاشقانه تفاوت ها و شباهت هایی با یکدیگر دارند که سعی شده است با شیوه مطالعه و تحقیق آثار و تالیفات آنان و پژوهش های مربوط به آن به این مهم دست یافت و چنین دریافت می شود علیرغم مشابهت جهان بینی همانند نحوه آفرینش انسان و هستی، انسان ترکیبی از روح الهی، نفس شیطانی دل جایگاه الهی تغییر و تحول انسان لزوم پیر، وحدت شهود، فقر و فنا و بقا. البته تفاوت هایی نیز دارد عرفان عطار بر قبض تکیه دارد و آمیخته با اشک و آتش و خون است به نظر وی درد لازمه عشق آدمی است و در زمینه جبر و اختیار تفکر جبرگرایانه دارد و شیطان را عاشق قهر الهی می داند و ملائک هم عاشق بی دردند. اما عرفان مولانا بر سماع و رقص و شادی تکیه دارد و تفکر اختیار بر جبر چیره است.

کلیدواژه ها:

عرفان عاشقانه ، عرفان عابدانه ، عطار ، مولانا ، عشق