بررسی انسان ابزورد از نگاه کامو مطالعه موردی نمایشنامه های دست آخر ساموئل بکت و بالابر غذا هارولد پینتر

این مقاله به تحلیل مفهوم "انسان ابزورد" از دیدگاه آلبر کامو، فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی، در دو نمایشنامه ی دست آخر اثر ساموئل بکت و بالابر غذا اثر هارولد پینتر می پردازد. کامو در آثار فلسفی خود، به ویژه در افسانه ی سیزیف، از مواجهه ی انسان با جهانی بی معنا سخن می گوید و انسان ابزورد را کسی می داند که با آگاهی از پوچی جهان، بدون تسلیم شدن به ناامیدی، به زندگی ادامه می دهد. در این مقاله، ابتدا ابعاد نظری انسان ابزورد از دید کامو تشریح می شود، سپس با تحلیل شخصیت ها، گفت وگوها و موقعیت های دراماتیک در این دو نمایشنامه، تجلی وضعیت ابزورد و واکنش شخصیت ها به آن بررسی می شود. نمایشنامه دست آخر با فضایی ویران شهری و تکرار بی پایان اعمال، نمود بارز انزوا و بی معنایی هستی را به تصویر می کشد. از سوی دیگر، بالابر غذا با تمرکز بر تنش های میان فردی، بی خبری از هدف و عدم قطعیت، شرایطی ابزورد و طنزآمیز را خلق می کند. یافته های مقاله نشان می دهد که هر دو نمایشنامه، علی رغم تفاوت های فرمی و روایی، به خوبی وضعیت ابزورد انسان مدرن را مطابق با اندیشه های کامو بازتاب می دهند.

کلیدواژه ها:

آلبر کامو ، ساموئل بکت ، هارولد پینتر ، پوچی