از نی نامه تا قصه رنگ پریده؛ سیر عشق و رنج در اندیشه عرفانی مولوی و نیما

این مقاله به خوانشی عرفانی از شعر «قصه رنگ پریده، خون سرد» نیما یوشیج می پردازد و آن را در نسبت تطبیقی با نی نامه مولوی بررسی می کند. هدف پژوهش، تبیین سیر تجربه عشق و رنج در اندیشه عرفانی این دو شاعر و نشان دادن پیوستگی سنت عرفانی در شعر معاصر است. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل بینامتنی و مفهومی است. یافته ها نشان می دهد که نیما، برخلاف مولوی که عشق را عامل رهایی و تعالی می داند، بر آگاهی دردناک و رنج زای ناشی از عشق تاکید می کند. بدین سان، این شعر نیما را می توان تداوم انتقادی و هشداردهنده میراث عرفانی مولوی در بستر شعر نو فارسی تلقی کرد.

کلیدواژه ها:

نیما یوشیج ، قصه رنگ پریده ، عشق عرفانی ، رنج و آگاهی ، نی نامه مولوی