جستار مقایسه ای مولفه های توازی تصویری در داستان های کوتاه «چنار» و «شب شک» هوشنگ گلشیری و «اولین روز» و «آخرین روز» گلی ترقی

در داستان ها به ویژه داستان های مدرن ارتباط تنگاتنگی میان شگردهای بلاغی و متن داستان وجود دارد. توازی تصویری که شکل گسترش یافته اسلوب معادله در نثر فارسی است، یکی از شگردهای مهم بلاغی و هنری در روایت داستانی است که از طریق ایجاد تقارن میان تصاویر، به تقویت ساختار متن، برجسته سازی معنا و افزایش تاثیرگذاری اثر کمک می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی مقایسه ای جایگاه و کارکرد توازی تصویری در داستان های کوتاه چنار و شب شک هوشنگ گلشیری و اولین روز و آخرین روز گلی ترقی انجام شده است. نمونه های شاخص توازی تصویری، از آثار نام برده استخراج شده و به روش تحلیل کیفی مورد بررسی قرار گرفته اند. گلشیری از توازی تصویری بیشتر برای برجسته سازی تقابل های معنایی، بحران های وجودی شخصیت ها و پیچیدگی های ذهنی آنان بهره می گیرد. در مقابل، گلی ترقی با استفاده از توازی تصویری، بر پیوند میان گذشته و حال، بازآفرینی خاطره ها و آشکار کردن ناخودآگاه شخصیت داستان های خود تاکید می کند. بهره گیری خلاقانه این دو نویسنده از این شگرد، بیانگر ظرفیت های داستان نویسی معاصر فارسی در عرصه تصویرپردازی و معنا آفرینی است. این پژوهش می تواند راهی تازه برای تحلیل متون داستانی معاصر فارسی ارائه کند و سهمی در گسترش بلاغت نوین داشته باشد.

کلیدواژه ها:

چنار ، شب شک ، اولین روز ، آخرین روز ، توازی تصویری