تحلیل مقایسه ای شعر منوچهر آتشی و بیژن نجدی با رویکرد اکوفمینیسم

اکوفمینیسم، با تمرکز بر پیوند میان سلطه بر زن و سلطه بر طبیعت، یکی از مهم ترین دغدغه های مشترک در نظام های قدرت را برجسته می کند. این رویکرد در حوزه های مختلف، از جمله ادبیات، امکان خوانشی تازه از بازنمایی زن/ طبیعت را فراهم آورده است. پژوهش حاضر، با تکیه بر این نگاه، به بررسی چگونگی بازنمایی رابطه زن و طبیعت در گزیده ای از آثار منوچهر آتشی و بیژن نجدی می پردازد تا اندیشه حاکم بر شعر دو شاعر معاصر مرد را در مواجهه با مفهوم زن/ طبیعت بررسی کند. این مطالعه با روش کیفی و بر اساس داده های کتابخانه ای و اسنادی انجام شده اند. نتایج نشان می دهد که در شعر آتشی پیوند زن و طبیعت، اغلب به شکل مستقیم و عاطفی، پرشور و هیجان مند نمود می یابد؛ در حالی که در آثار نجدی این رابطه حالتی واسطه مندتر، نرم تر و آمیخته با تخیل، زبان روایی و تجربه های حسی دارد. در هر دو جهان شعری، زن/ طبیعت در چارچوب ساختار مسلط بازنمایی می شود؛ اما کیفیت این مواجهه و تصویرسازی متفاوت است. طبق نتایج به دست آمده، شعر معاصر مردانه نیز می تواند عرصه ای برای بازتاب رابطه زن و طبیعت باشد و نوع این بازنمایی اندیشه های حاکم درباره مفهوم زن/ طبیعت را بنمایاند.

کلیدواژه ها:

اکوفمینیسم ، زن ، منوچهر آتشی ، بیژن نجدی ، طبیعت