واکاوی نمایشنامه آرکادیای تام استاپارد با بهره گیری از آرای هایدن وایت در زمینه تاریخ نگاری

نوشتار پیش رو به دنبال بررسی نمایشنامه آرکادیا (۱۹۹۳) با بهره گیری از نظریه های پساساختارگرایانه هایدن وایت درباره تاریخ نگاری است. وایت ادعا می کند که تاریخ نه تنها درباره رویدادها، بلکه در مورد مجموعه مولفه هایی است که این رویدادها را بازتعریف می کنند. به گفته وی، این روابط در بطن خود رویدادها نهفته نیستند، بلکه تنها در ذهن مورخانی وجود دارند که به آن ها می اندیشند. وی با مطالعه نقش و شیوه تاریخ نگاران در ایجاد طرح هایی برای تولید روایت های تاریخی، معتقد است که فرهنگ اروپایی همیشه و در همه جا تمایل به درک واقع بینانه از جهان داشته است؛ با این حال، از نظر وی، تاریخ یک مصنوع ادبی است که در آن، پدیدآورندگان همچون رمان نویسان ژانر تاریخی، پیوندهای علی بین مولفه ها و داده های موجود جهت بازسازی یک واقعه تاریخی ایجاد می کنند. در آرکادیا، برنارد نایتینگل و هانا جارویس هم از ابزارهای ادبی برای ارائه گزارشی تخیلی از رویدادهای گذشته در نمایشنامه استفاده می کنند. آن ها به دنبال آن هستند تا با استفاده از رویکرد نیوتنی، وقایع و شخصیت های گذشته و همچنین اعمال شان را بازتعریف کنند. با این حال، این دو محقق در دام روایت های تاریخی نادرست خود گیر می افتند، زیرا به گفته وایت، گذشته همچون کل جهان غیرقابل پیش بینی است و هرگونه تلاش برای نگاه کردن مستقیم به چهره آن محکوم به شکست است.

کلیدواژه ها:

تاریخ ، تاریخ نگاری ، روایت ، نیوتن ، هایدن وایت