بررسی زیباشناسی در داستان های هوشنگ گلشیری

تقلیدگری، از ساحت داستان های گلشیری فرسنگ ها دور است. به این واقعیت، پیش از هر چیزی ابتدا باید اعتراف کرد. او نیز مانند بهرام صادقی، با وسواس و امساک بسیار به نوشتن می پردازد. اقتصاد یا اختصار کلام به طور تمام عیار در نوشته های این دو نویسنده اصفهانی است که به تجسم عینی درآمده است و در همان حال مدرن بودن، در همه زمینه ها، واقعیتی است که آنها همواره به عادت ذاتی برای خود تبدیل کرده اند. به همین دلیل است که امروزه نوشته های آنها در عرصه پسامدرن قرار می گیرد و شاخص بودن دو عنصر صورت و محتوا، به رغم شهرتی که آنان در حوزه صورتگرایی یافته اند. بررسی آرایه ادبی در داستان های گلشیری از اهداف اصلی این تحقیق است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی درصدد پاسخ دادن به این سوال است. صورخیال در داستان های گلشیری چه کاربردی دارد و کدام آرایه بسامد بیشتری دارد. یافته های تحقیق نشان می دهد که آمیختگی شعر و داستان در آثار هوشنگ گلشیری حالتی شعرگونه به داستان های وی داده است. یکی از این عوامل شاعرانگی در آثار داستانی گلشیری تصویرسازی و توصیف است. گلشیری با استفاده از سه عنصر عاطفه، تخیل و اسلوب در داستان های خود به تصویرسازی پرداخته است. وی با استفاده از عناصر شعری تشبیه، کنایه، استعاره، شخصیت بخشی، جاندارپنداری و حس آمیزی تصویرهای جالب و ظریفی در داستان های خویش خلق نموده است. از میان عناصر شاعرانه تشبیه و کنایه بسامد بیشتری نسبت به سایر عناصر دارد.

کلیدواژه ها:

گلشیری ، داستان ، عناصر شاعرانه ، تصویر