جایگاه راهبردهای سیاسی اردوان دوم در مناسبات دولت اشکانی و امپراتوری روم (۳۸-۱۲م.)

روابط خارجی اشکانیان و روم پس از رویارویی های نظامی طی لشکرکشی های کراسوس و مارک آنتونی در قرن اول قبل از میلاد افزایش یافت، در دوره فرهاد چهارم به اوج رسید و در دوره اردوان دوم تداوم یافت. این روابط طی برخوردهای نظامی به ویژه بر سر مسئله ارمنستان تاثیراتی بر طرفین نهاد. ارمنستان به دلیل جایگاه راهبردی خود از مهمترین مسائل سیاست خارجی اشکانیان و روم محسوب می شد و روم سیاست های گوناگونی همچون تحریک و تجهیز مدعیان سلطنت، حمایت از ساکنان یونانی قلمرو اشکانی علیه دولت مرکزی و تحریک اقوام ایرانی تبار آلان را برای مشغول سازی اشکانیان و عدم رسیدگی آنان به این موضوع پیاده سازی می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی این سیاست ها، تعاملات دیپلماتیک و تغییرات سیاسی در دوره تاریخی ۳۸-۱۲م. است. پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای می کوشد به این سوال پاسخ دهد که روابط خارجی و سیاست های اردوان دوم و امپراتور تیبریوس چه آثاری بر سازمان سیاسی-اداری کشور نهاد؟ در پایان نتیجه گیری می شود با توجه به اینکه اردوان دوم کوشید ثبات سیاسی-اداری را در کشور برقرار سازد، اما تمرکز او بر ارمنستان باعث شد که روم طی سیاست های فریبکارانه خود در این اقدامات اخلال و سرانجام اردوان را از پرداختن به این امر بازدارد.

کلیدواژه ها:

روم ، اشکانیان ، اردوان دوم ، روابط