تاثیر کلاس درس معکوس بر یادگیری عمیق و خودراهبری دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کلاس درس معکوس بر یادگیری عمیق و خودراهبری دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان نیشابور انجام شد. این پژوهش از نظر هدف در زمره تحقیقات کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی قرار گرفت. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۴۸ نفر تعیین شد و نمونه ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد کلاس درس معکوس، پرسشنامه یادگیری عمیق و پرسشنامه خودراهبری در یادگیری بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها به تایید جمعی از استادان و متخصصان علوم تربیتی رسید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۹، ۰/۹۱ و ۰/۸۷ محاسبه شد که بیانگر پایایی مطلوب ابزارها بود. داده های پژوهش با بهره گیری از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین به کارگیری کلاس درس معکوس و یادگیری عمیق دانش آموزان رابطه ای مثبت، قوی و معنادار وجود دارد (r=۰/۶۸، p<۰/۰۰۱). همچنین بین کلاس درس معکوس و خودراهبری در یادگیری نیز رابطه ای مثبت و معنادار مشاهده شد (r=۰/۶۱، p<۰/۰۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که کلاس درس معکوس توانست ۴۶ درصد از واریانس یادگیری عمیق و ۳۹ درصد از واریانس خودراهبری دانش آموزان را تبیین کند. در مجموع، یافته های پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری از الگوی کلاس درس معکوس با فراهم ساختن فرصت مطالعه پیش از کلاس، افزایش تعاملات آموزشی، مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت مسئولیت پذیری آنان، می تواند نقش موثری در ارتقای یادگیری عمیق و توسعه مهارت های خودراهبری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

کلاس درس معکوس ، یادگیری عمیق ، خودراهبری در یادگیری ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، آموزش نوین