رابطه بی معنایی تحصیلی با افسردگی و قصد ترک تحصیل در دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد: نقش میانجی افسردگی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه احساس بی معنایی تحصیلی با افسردگی و قصد ترک تحصیل در میان دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد بود. همچنین نقش میانجی افسردگی و تفاوت این متغیرها بین دو نوع دانشگاه مورد توجه قرار گرفت. پژوهش از نوع کاربردی و روش آن توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد در سال تحصیلی جاری بود که از میان آن ها ۳۵۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس بی معنایی تحصیلی، پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و مقیاس قصد ترک تحصیل بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه، تحلیل میانجی گری با روش بوت استرپ و آزمون t مستقل تحلیل شد. نتایج نشان داد بین بی معنایی تحصیلی با افسردگی (۵۴/۰=r) و قصد ترک تحصیل (۴۷/۰=r) رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. افسردگی نیز با قصد ترک تحصیل رابطه مثبت و معنادار نشان داد (۵۱/۰=r). تحلیل رگرسیون نشان داد که افسردگی و بی معنایی تحصیلی قادرند ۳۴ درصد از واریانس قصد ترک تحصیل را تبیین کنند. یافته ها حاکی از آن بود که افسردگی نقش میانجی جزئی در رابطه بین بی معنایی تحصیلی و قصد ترک تحصیل دارد. همچنین دانشجویان دانشگاه آزاد در مقایسه با دانشجویان دانشگاه دولتی سطح بالاتری از بی معنایی تحصیلی، افسردگی و قصد ترک تحصیل داشتند. به طور کلی، نتایج پژوهش بیانگر اهمیت نقش معنا در تجربه تحصیلی دانشجویان و تاثیر آن بر سلامت روان و پیامدهای تحصیلی است. تقویت احساس معنا، کاهش عوامل استرس زا و ارائه حمایت های روان شناختی می تواند در کاهش خطر ترک تحصیل نقش قابل توجهی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

بی معنایی تحصیلی ، افسردگی ، قصد ترک تحصیل ، نقش میانجی ، دانشجویان