اثربخشی طرحواره درمانی تحمل آشفتگی و کاهش حساسیت اضطرابی در بیماران قلبی

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تحمل آشفتگی و نشخوار فکری در بیماران قلبی بود. برای این منظور از جامعه آماری شامل کلیه بیماران قلبی (CAD) مراجعه کننده به بیمارستان میلاد شهر تهران، تعداد ۴۰ نفر که در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ به این بیمارستان مراجعه کرده بودند با توجه به معیارهای ورود و نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ۲۰ نفری تقسیم شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه های تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و حساسیت اضطرابی پترسون ریس (۱۹۸۵) را در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری (یک ماهه) تکمیل نمودند. گروه طرحواره درمانی محتوای مداخله بر اساس پروتکل یانگ و همکاران (۲۰۰۳) دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. نتایج تحلیل واریانس آمیخته حاکی از آن است که در هر دو متغیر، بین نمرات سه مرحله اندازه گیری تفاوت معناداری وجود داشته است. علاوه بر این تفاوت بین گروه های آزمایش و کنترل معنادار بود و معناداری اثر تعامل زمان و تعلق گروهی نیز نشان می دهد که اثر زمان بر نمرات متغیرهای وابسته (کیفیت تفاوت نمرات سه مرحله پژوهش) در دو گروه طرحواره درمانی و کنترل متفاوت بوده است. لذا می توان گفت مداخله طرحواره درمانی بر تحمل آشفتگی و بهبود کاهش حساسیت اضطرابی در بیماران قلبی موثر بوده و بکارگیری این مداخله برای این بیماران توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تحمل آشفتگی ، کاهش حساسیت اضطرابی ، بیماری قلبی