رابطه انعطاف پذیری روان شناختی و خودکنترلی با فرسودگی تحصیلی دانشجویان دختر

هدف این پژوهش بررسی رابطه انعطاف پذیری روان شناختی و خودکنترلی با فرسودگی تحصیلی دانشجویان دختر است. این پژوهش به روش توصیفی از نوع همبستگی است. در مطالعه حاضر، دانشجویان دختر مقطع کارشناسی مراجعه کننده به دو کلینیک درمانی در شهر تهران طی بازه زمانی سال ۱۴۰۳ تا آذر ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۱۱۰ نفر از دانشجویان دختر مقطع کارشناسی بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی استفاده شد. همچنین برای تحلیل داده های مربوط به فرضیه های پژوهشی، از روش همبستگی پیرسون استفاده شد. جهت سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه دوم (AAQ-II)، مقیاس خودکنترلی تنگنی، پرسشنامه فرسودگی تحصیلی استفاده شد. نتایج نشان داد که بین انعطاف ناپذیری روان شناختی و فرسودگی تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۵۶, p < ۰.۰۱)، به این معنا که افزایش انعطاف ناپذیری روان شناختی با افزایش فرسودگی تحصیلی همراه است. بین خودکنترلی و فرسودگی تحصیلی رابطه منفی و معناداری مشاهده شد (r = -۰.۵۲, p < ۰.۰۱)، بدین معنا که دانشجویانی با خودکنترلی بالاتر، فرسودگی تحصیلی کمتری را تجربه می کنند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روان شناختی ، خودکنترلی ، فرسودگی تحصیلی