اثربخشی درمان معنوی محور بر افزایش میزان امید به زندگی در سالمندان ساکن خانه های سالمندان

مقدمه و هدف: با افزایش جمعیت سالمندان در ایران، توجه به سلامت روان این گروه به ویژه سالمندان مقیم خانه های سالمندان ضروری است. یکی از مهم ترین چالش های روانشناختی در این جمعیت، کاهش امید به زندگی است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان معنوی محور بر افزایش میزان امید به زندگی در سالمندان ساکن خانه های سالمندان شهر کرمان بود. روش کار: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان مقیم خانه های سالمندان شهر کرمان در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از سالمندان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر گمارده شدند. گروه آزمایش تحت درمان معنوی محور قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش، پرسشنامه استاندارد امید به زندگی اسنایدر بود که روایی و پایایی آن تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از حذف اثر نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات امید به زندگی در دو گروه آزمایش و کنترل وجود داشت (۰٫۰۰۱=p، ۴۴٫۲۸=F). مقدار اندازه اثر برابر با ۰٫۶۲ بود که نشان می دهد حدود ۶۲ درصد از تغییرات نمرات امید به زندگی در پس آزمون مربوط به تاثیر مداخله درمان معنوی محور است. نتیجه گیری: درمان معنوی محور با فعال سازی مولفه های امید، معنا بخشی به زندگی، تقویت سرمایه روانشناختی و معنوی، هماهنگی با بافت فرهنگی ایرانی اسلامی و ایجاد دلبستگی ایمن به منبع متعالی، توانست به طور معناداری امید به زندگی را در سالمندان ساکن خانه های سالمندان افزایش دهد. بنابراین استفاده از این رویکرد در مراکز نگهداری از سالمندان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، درمان معنوی محور ، سالمندان ، خانه های سالمندان ، کرمان