اثربخشی آموزش شفقت به خود بر خودتمایزیافتگی نوجوانان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر شفقت به خود بر میزان خودتمایزیافتگی در نوجوانان شهر تهران بود. روش پژوهش از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه نوجوانان شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. نمونه پژوهش شامل ۱۰۳ نفر از نوجوانان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۵۱ نفر) و کنترل (۵۱ نفر) تخصیص یافتند. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه تحت آموزش شفقت به خود قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای سنجش متغیر وابسته، از مقیاس های استاندارد مربوط به سنجش خودتمایزیافتگی و شفقت به خود استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که آموزش شفقت به خود به طور معناداری باعث افزایش سطح خودتمایزیافتگی در نوجوانان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل گردید (p < ۰.۰۵). این یافته ها حاکی از آن است که آموزش شفقت به خود راهکاری موثر برای تقویت سازوکار خودتمایزیافتگی در دوران نوجوانی است.

کلیدواژه ها:

آموزش شفقت به خود ، خودتمایزیافتگی ، نوجوانان