نقش درمان متمرکز بر هیجان در افزایش رضایت زناشویی زوجین با سابقه تعارضات خانوادگی

مقدمه: رضایت زناشویی یکی از شاخص های کلیدی کیفیت ازدواج و پایداری خانواده است که در سال های اخیر با توجه به افزایش آمار طلاق در ایران، توجه ویژه پژوهشگران را به خود معطوف داشته است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان در افزایش رضایت زناشویی زوجین با سابقه تعارضات خانوادگی شهر کرمان انجام شد. روش ها: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کرمان در سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنها، ۶۰ زوج با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ زوج) و کنترل (۳۰ زوج) جای گذاری شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان متمرکز بر هیجان بر اساس پروتکل استاندارد گرینبرگ و جانسون (۱۹۸۸) و جانسون (۲۰۲۰) قرار گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری جمع آوری شد و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان متمرکز بر هیجان به طور معناداری موجب افزایش رضایت زناشویی در گروه آزمایش شده است و این تاثیر در مرحله پیگیری دو ماهه نیز پایدار باقی ماند همچنین، این درمان بر تمامی ابعاد رضایت زناشویی شامل سازگاری زوجین، صمیمیت عاطفی، ارتباط موثر، حل تعارض، تعهد زناشویی و همسویی ارزش ها تاثیر معنی داری داشت. نتیجه گیری: درمان متمرکز بر هیجان با تمرکز بر بازآفرینی الگوهای تعاملی و اصلاح سبک های دلبستگی، روشی موثر و پایدار برای افزایش رضایت زناشویی زوجین ایرانی محسوب می شود. استفاده از این رویکرد در مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی برای بهبود کیفیت روابط زناشویی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

درمان متمرکز بر هیجان ، رضایت زناشویی ، نظریه دلبستگی